| Top sites |
|
- Dol je vrienden! - Bedrijven uit Nederland - Speur plaza - Auto spot - Gratis weblog - Nieuwe ringtones - Webcam chat - Gratis dating - Plaatjes kleurplaten - Verhuur je koophuis |
| |
| --- Archief --- |
| 12-09-2007 - mooie afsluiter Bumuwashi. Heerlijk om weer thuis te zijn. Vanmorgen half zes geland op schiphol, sla de krant open en zie gelukkig het gezicht van Arjen in de krant, ik begon hem al een beetje te missen. Nog een paar andere berichten in de kranten van vandaag: Telegraaf, |Nederlandse bouwvrijwilligers in Malawi (gistermiddag een tussenlanding gemaakt) beroofd op hun compound. NRC, inflatie ellende met lege schappen als gevolg in Zimbabwe (vanmorgen vertrokken uit Vic Falls, Zimbabwe). Ben samen met Jan van Veen (van het radioprogramma Candlelight, verhuurt zichzelf tegenwoordig als huisarts in Amsterdam, nog hartelijk dank voor de slaappillen), Jan Bakker, Wim Leering, Ger Brakenhof, Beike Cohen en Jos Wijker nog drie dagen gaan avonturen in Zimbabwe. Zaterdag met de auto uit Lusaka vertrokken , afscheid genomen van onze andere dierbaren, en zeven uur lang een stofwolk getrokken van Lusaka naar Livingstone aan de grens met Zambia. Harry van de tabak had ons twee auto's verhuurd met driver waaronder hijzelf. Wat een belevenis weer. Je raakt helemaal verliefd op dat continent. Onderweg heeft Jos nog even opnieuw kennis gemaakt met de chauffeur waar hij al twee uur naast had gezeten. "hello sir, how are you where are you from" wat zijn sommige mensen toch moeilijk uit elkaar te houden. Baobabs, handel langs de weg, mensen lopend in het midden van nergens met niks. Onderweg nog twee dikke Amerikanen tegen gekomen "I'm a a professor in theology, educating pastors here, by the way, I can recommend the burgers here". Aangekomen bij de grens afscheid genomen van Harry, zijn zoon Sienna en foreman/driver Morris, die |Jos Wijker nu nooit meer vergeet. Paspoort afstempelen in het grenskantoor, terwijl we in de rij staan komt er een meisje gillend naar binnen gerend, op de hielen gezeten door een joekel van een baviaan die het op haar tasje met boodchappen had voorzien. Goejesmorgens juffrouw Jannie. De baviaan werd naar buiten gewerkt door een paar jongens, de hit van de dag was weer binnen. Opgewacht door twee gidsen van Cansaf Djabulo ("How do you pronounce your name again?")en Marco met een toyota pick up, via de "bush catering" voor een kist koud bier en andere victualien door naar Zambezi National Park. 10 USD entree. Nog geen 5 minuten binnen of een kudde olifanten steek het pad over, geweldig. Eeen stuk verder een waaier van giraffenekken op een heuvel met ondergaande zon erachter, Kudu, wrattenzwijn, gnoe, skitterend. Bij aankomst in het kamp twee gote houtvuren, gedekte tafel, olielampen bij de tenten, wat een sfeer, en dat aan de zambezi rivier. Je schrikt je rot van het eerste nijlpaard dat zijn muil opentrekt, of de stoomboot uit Spanje zijn toeter aanzet. "Would you like white wine, red wine, beer, coffee or tea". Weer skitterend, en keuze snel gemaakt natuurlijk. Volgende twee dagen gekanood op de rivier tussen de nijlpaarden en krokodillen. Waarbij stuurmanskunst echt een godsgeschenk is, dus dat je niet zeg maar naar die Nijlpaarden toe peddelt maar er op veilige afstand vandaan blijft, dat vraagt ingespeelde teams, dus niet dat als de stuurman zegt links roeien dat je rechts gaat roeien ,Jos. (ben zelf ook erg eigenwijs moet ik bekennen). Tranen over de wangen, en niet de eerste keer. Het moet toch ook vermeld dat Ger Brakenhof altijd weer als eerste het water verkiest bij de stroomversnellingen, zelfs in de wetenschap dat hij vijf minuten daarvoor nog een krokodil het water in zag glijden.'" Don't panic, just enjoy the water" was het advies van Djabulo. Bedankt voor de show. Maandag middag nog naar de Vic Fals, ja we zijn dus op tijd afgeslagen. Ook weer super, heb Niagara falls een aantal keer bezocht, maar dit staat er toch met kop en schouders boven, alleen al omdat dit natuurgebied is en de Amerikanen en Canadezen de beide oevers volgestampt hebben met kathedralen van hotels en casino's in Niagara. Einde van de dag , dus perfekte lichtval, eerste keer van mijn leven dat ik twee regenbogen boven elkaar heb gezien. Water stort zich met donderend geraas naar beneden. Lokale naam van de falls is "smoke that thunders" en dan in het Nanji. Dik een uur vol ontzag ("ik moet maar aan een ding denken als ik dit zie) langs tegenoverliggende kant van de canyon gelopen. Verder is nog vermeldenswaard onze lodge van usd 10 pp, niet helemaal wat er verwacht werd, maar schoon op zijn afrikaans en een goed bed, trouwens ook een goede reden om nog iets langer in het plaatselijke cafe te blijven en nog een cola light te bestellen. Ik mag verder zeggen dat ik blij ben de vlucht met de never come back airline te hebben overleefd. Twee dertig jaar oude cessna's in deplorabele staat stonden ons op te wachten. Gelukkig was onze piloot Chris ( Nawijn lookalike) nog in het bezit van 8 vingers en een aantal van zijn tanden, dus dat gaf hoop. Helaas waren de piloten iets te laat, dus we moesten nogal opschieten. Gelukkig had Chris een portable GPS mee, dus hup op de automatische piloot naar Lusaka. Ook had Chris zijn microfoon met ducktape aan zijn koptelefoon geplakt, dus dat was ook dik in orde. De afsluitklep van de benzinetank bleef weliswaar openstaan, maar de benzine bleef toch gewoon in de tank zitten. Hup met een beetje doorzetten wilde de enige propellor uiteindelijk hele slagen maken "no worries", dus mett oorverdovende herrie de startbaan op, gas en de lucht in. GPS geeft aan battery low, dus de acculader in de sigarettenaansteker op het dashboard voor mij gestoken. Werkt niet, hij een beetje rommelen, onderwijl zijn stuurknuppel meetrekken, onbedoelde bocht naar rechts. Rommelt nog een beetje en tot ontzetting van de passagiers begint het te knetteren en te vonken uit die aansteker. Piloot maakt wegwerpgebaar, "screw it." Ik zeg this certainly adds to the excitement of the day, hij "yeah in two minutes the flames will come out of the cockkpit, no worries we'll do it the old fashioned way" Erg grappig vonden ook Beike en Jos, toch weer buikpijn van het lachen. Afijn ik heb dus ook voor het eerst van mijn leven naast een piloot gezeten die de weg kwijt was . "Are you looking for the airport" moest op een gegeven moment mijn mond uit. Zeer inspirerend. Uiteindelijk allemaal goed afgekomen, maar jezus wat een verhaal weer. Het nijlpaard heeft een warme plek in mij hart veroverd, net als de medereizigers, wat hebben we een lol gehad. Wim ik hoop dat je snel van de rees afraakt. Jan goede reis in Birma (werk je eigenlijk wel of teer je nog steeds op die gedichten). Jan Frys, we hebben lekker doorgestampt. Ger, vergeet niet die verrekijker te kopen bij de Lidl deze week, Beike en Jos op tijd naar bed vanavond maar niet met elkaar deze keer. Ik wil de hele ploeg nog een keer bedanken voor de vriendschap in de afgelopen 10 onuitwisbare dagen. Groeten. Arno Bolten Gepost door: arno op 12-09-2007 om 12:24 |
| 07-09-2007 - vandaag Car , Oliver en Isabel, bedankt voor jullie berichten leuk dat jullie meelezen. Groeten van Ciska en Linda aan Arjen gedaan, van de hardloopclub aan Jan en Hans , ik zal wel iets vergeten zijn. Ik maak de tekst van de weblog iop de pc van het kantoortjr van de lodge, ook allemaal spulletjes te koop. tegenover me ligt een zebravel voor aan de wand of op de vloer, met van die leuik opstaande oortjes. Geen idee wat ie moet kosten, wel fijn altijd zo'n luisterend oor in de buurt. Veel fisherman's friend gegeten vandaag door de bouwers. Laatste dag op de bouwsite. Vijf dagen met die kerels, vrouwen, kinderen gewerkt, gegeind, gezweten, en vooral mekaar proberen te snappen . Dat laatste is bij niet helemaal gelukt, want ik begrijp nog steeds niet hoe die mensen met zo weinig toch zo geweldig blij in het leven staan. The big chief our lord heeft natuurlijk alles in de hand en daarmee wordt toch heel veel aidsdrama weggewassen. Gister een meisje van een jaar of zeven bij de pomp, vlekken in het gezicht, dat kan niet zo lang meer duren denk je dan. Het was vandaag zo verschrikkelijk leuk!!! Vanmorgen gewerkt tot 1 uur . Onze ploeg (Mac -dus geen Mike- ,Arjen, Jos, Jan Fryslan en Beike) heeft het stucwerk prima afgeleverd, hoewel niet helemaal af. De andere huizen zijn flink ver opgemetseld, bij de buren, Peter, Wim, Erik, Ger en ik vergeet natuurlijk iemand) was al begonnen met stucen. Dat was het huis waar vandaag het meest werd gezongen "in zambia staat een huis van je singelasingela" Zambianen brulden naar beste kunnen mee. Alle huizen zijn uitgedost met slingers, speeches gehouden, zang en gebed van de vrouwen. Veel dank en best wishes, lord is with you, kindjes die je hand pakken. Jos mocht nog een "baibo" (bible) uitreiken aan Beatrice. "uncle " Peter Strijbis ging daar nog eens dunnetjes overheen met een prachtig gebed uit de losse pols in het Engels. Kortom, consumptie van fisherman's friend op z'n hoogtepunt. Uiteraard adressen, email, en goede voornemens uitgewisseld . Ik loop dan weer wel mat de vraag, hoe nu verder met onze vriend Mac Simushi Muzaza waarvoor je post op moet sturen naar het politieburo bij de compound. Mac funtioneert zonder de hulp van Habitat of anderen. Mac heeft geleerd voor electricien, maar moet om ergens te solliciteren eerst een sollicitatieformulier kopen bij de overheid, kan ie niet betalen. Dus meldt hij zich aan als vrijwilliger bij Habitat, en krijgt daar een vergoeding van een scheet en drie knikkers voor. Mannetje is slim, zie je aan zn ogen, spreekt keurig engels, werkt zich echt uit de naad, maar wil eigenlijk verder leren en gewoon aan het werk. En dan voor iets anders dan die blubberen hut op een compound waar hij een kamer deelt , met zijn zus, die s'avonds waarschijnlijk achter het gat in de buitenmuur zit. Daar worden we dan weer minder vrolijk van. In Zambia zijn de hulporganisaties de grootste werkgever, dat zegt voldoende. Wij zijn heel erg rijk (en ook heel gezellig) Gepost door: arno op 07-09-2007 om 17:48 |
| 06-09-2007 - vandaag dag van vandaag stond vooral in het eken van de wedstrijd van het jaar, Zambia Nederland. Er was bij het ontbijt al een lichte stressfactor te bespeuren, maar er moest natuurlijk eeert gewerkt worden. Zoals iedere dag wekker op hal zeven een duik in het frise zwembad, ontbijt met gebakken piepers, door de lodge geschoten wild, brood , jam en koffie. Drie kwartier hobbeldehobbel in de bus door de op gang komende stad naar de site. Onderweg altijd weer verbazingwekkende taferelen. Het meest gebruikte transportmiddel in Lusaka en omgeving is zoals jullie wellicht al op de foto's vann Paul hebben gezien is het meest gebruikt transportmiddel het vrouwenhoofd. daar kan heel veel op, van bakstenen tot bakken houtskool, zeer inspirerend vinden wij allemaal. Vandaag weer de hele dag staan stucen. Ik raak zolangzamerhand afgestudeerd in het gedrag van specie., niet te dun niet te dik, niet te hard gooien, niet te zacht. Veel rijden met kruiwagens zand, water halen bij de pomp. Gister was de stroom uitgevallen dus de hele goegemeente uit de omgeving stond te wachten met emmers, jerrycans en drums. Tijdens de luch vandaag hebben we eeen rondleiding gehad op de tabaksfabriek van Harry, ook weer heel bijzonder. 600 man personeel , duizenden vierkante meters aan bouwgrond met de fijnste tabaksoorten (Virgina en nog iets) . Lunch op de site met veel bonen en gehakt., gaat nog lekker ruiken morgen in de bus. Hoogtepunt van de dag als gezegd de voetbalwedstrijd. Er werd naa aanhef van het wilhelmus op het scherpst van de snede gespeeld. Wat xzit er evengoed nog een energie in de mens na een dag hard werken in te tropenzon. Helaas keken we na vijf minuten al aan tegen een achterstand van 1-0 . Hier moet wel bij worden aangemerkt dat zambianen niet zo goed kunnen tellen, dus het was 13 pele's tegen 11 mannen van hollands bloed. Van Basten is helaas zonder afbericht niet verschenen. Met leeuwnmoed is er nog getracht de achterstand weg te werken waarbij in de laatste twee minuten nog even de alles of niets turbo is aangezet. Frans, de kraker, probeerde nog met sterke coaching "kijk naar de bal, kijk naar de bal " het tij te keren, maar helaas mocht ook dat niet baten. Ger was inmiddels al strompelend van het veld vedwenen, drie man zijn behandeld met jodium, en een pleister van onze Lonneke. De heldenmoed van onze oranje spin, Peter Strijbis als keeper mogen ook niet onvermeld blijven. Toeschouwers, 300 zambianen 13 nederlanders Gele kaarten, o scheidsrecher, 1,5 grensrechters, o Nu op naar de barbecue . Morgen laatste dag.voor de hele club. Ztaterdag ga ik nog met zeven man door naar Victoria fals voor en kajaktrip op de zambezi in Zimbabwe./ Ook daar hebben we erg veel zin in. Morgen meer. Gepost door: arno op 06-09-2007 om 20:16 |
| 05-09-2007 - vandaag Gitreavond vroeg naar bed en vandaag knetterhard gewerkt. De hele dag weer lopen stucadoren in het huisje van Angela en Macy. Ging een stuk beter dan gister toen bleek dat de twee muren die ik samen met Jan Bakker de hele ochtend had gestucd door onze vrienden Mike en Justine zodanig onder de maat waren bevonden, dat we na terugkomst van de lunch moesten ontdekken dat tot onze grote verbazing de muren weer waren kaal gehaald. Vandaag ging het allemaal een stuk beter door onze hollandse stuctechniek te laten varen en maar gewoon nadoen wat de specialisten doen, gewoon met veel kracht de specie op de muur kwakken. Een therapeutische ervaring. Ook gister nog vergeten te berichten dat we na het werk op de Soweto markt zin gaan kijken. Met de bus heen en met een sliert van 27 blanken door een werkelijk krioelende zwarte mensenmassa , licht ongemakkelijk , een weg zien te banen Wij waren de bezieswaardigheid van de dag getuige de reakties. Sommigen bekeken ons op de dijen kletsend van het lachen , in combinatie met veel wijzen. Wat erbij gezegd werd verstonden we natuurlijk niet maar dat laat zich raden . Ons kijken niet kopen gedrag was daarbij ook nog eens van hoog gehalte. Vandaag is er door alle groepen veel voortgang gemaakt. flink doorgemetseld, het dak zit erop in huis naast ons., en er is op nummer 64 weer een zwarte hand tegel geplaatst met de nodige ceremonie. Eigenares Beatrice wilde perse vandaag ook die tegel, de ceremonie van gister heeft dus blijkbaar de nodige tegellust opgewekt in de gemeenschap. Ook werden er vandaag telefoonnrs en adressen uitegewisseld. op de vraag wat de straatnaam eigenlijk is van de plek waar onze huisjes op gebouwd worden moest men ons het antwoord schuldig blijven. Ons voorstel om de de straat dan vanaf nu de blackhand road te noemen werd met groot enthousiasme begroet. de site director heeft toegezegd dat dat gaat gebeuren, dat vinden is natuurllijk geweldig. eten is prima, temperatuur snachts rond 15 graden, overdag hooguit 30 graden, en ik ben nog geen mug tegengekomen. Wel giraffes, gnoes, hartebeest, kudu, wrattenzwijn, zebra's, apen (waarvan er een aantal vrijwilligwerswerk voor habitat doen, deze spreken ook Nederlands). Beesten allemaal op het terrein/farm/park van de lodge. Dag is vandaag afgesloten met zang en dans van de zambianen op onze community, weer een zeer bijzondere belevenis. kinderen zongen, veel gaat over aidspreventie, allemaal wel met een hoge entertainmentfactor.. Nog even over de foto's , lukt gewoon niet via het weblog, we proberen ze iedere dag per mail te versturen naar de bekende adreslijst. Het is hier fantasties!! Gepost door: arno op 05-09-2007 om 21:30 |
| 05-09-2007 - foto's Hier zijn de lang verwachtte foto's gewoon op klikken en eventjes wachten! Zambia01.jpg (187,8 KB) Zambia02.jpg (213,9 KB) Zambia03.jpg (229,9 KB) Zambia04.jpg (303,4 KB) Zambia05.jpg (409,0 KB) Zambia06.jpg (263,8 KB) gr. isabel Gepost door: arno op 05-09-2007 om 19:11 |
| 04-09-2007 - vandaag Het wil helaas niet erg lukken met de foto's. kunnen nu niet geopend worden op de blog. Paul probeert de boel nog uit met een url stick op een andere computer. Isabel, wil je mijn mailbox vanavond nog een keer checken of de boel door is zodat je kunt doorsturen naar het thuisfront van de zambia gangers? Ook is mijn eerder vgenoemde bericht blijkbaar niet doorgekomen. Punt een is dat we ons echt geweldig vermaken met het werk op de bouwsite. Het is echt heel bijzonder om op deze manier een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van een land als Zambia met een leeftijdsverwachting van gemiddeld 37 jaar vanwege aids en malaria. wWe hebben dus gister onze eerste werkdag gehad , waarbij we in vijf groepen zijn ingedeeld. Iedere goep werkt aan een huis, drie vanaf fundering op te bouwen en twee waar van de muren gemetseld zijn en het dak erop zit, dus vooral binnenwerk. te doen Uiteraard wordt hier anders gewerkt dan in Nederland, ik was erop voorbereid dat alles op zn elfendertigst zou gaan, niets is minder waar. We werken met bouwvakkers, in ons huis met Mike en Justin. Die jongens werken 6 dagen per week , van 8 tot half 5 , hoegenaamd zonder pauze. het werk is lichamelijk zwaar, metselen, stukadoren, zelf cement mengen (er wordt niet met betonmolens gewerkt. Ze verdienen hiermee een ton per maand, helaas wordt die ton uitbetaald in kwachas, de zambiaanse munt, en die is waard 4000 voor 1 dollar, ze verdienen dus 25 dollar of 20 euro in de maand. De mensen zijn echt fantastisch, vrolijk, warm, aanrakerig, lachen, ze willen met je praten. Kinderen zou je zo mee naar huis willen nemen, wat een prachtig spul. Gister liepen we een stukje door een wijk bij de bouwplaats, kinderen om ons heen, en voelen aan armen en handen of die witte huid wel echt is. De kuiten van Dirk Molenaar werden bekeken en betast alsof ze het achtste en negende wereldwonder waren. Vandaag Nog weer naar een ander project wezen kijken tijden het lunchuur. daar gaat ook nog een gedeelte van het bedrag wat opgehaald is naar toe. Wat we daar tegen kwamen was echt uitzichtloos en gewoon triest. De wijk Chazanga heeft 200.000 inwoners die uiteraard ver onder de armoedegrens wonen . Veel allenstaande moeders met kinderen , anticonceptie lijkt niet aan de orde en om te overleven wordt er veel geprostitueerd, 80% ving ik ergens op. Onderwijs is voor velen niet te betalen, erg veel kinderen op "straat". Kleine van modder opgetrokken huisjes, zonder inboedel met uitzondering van een eenvoudige houten constructie op zijn kant die als bed wordt aangeduid. Vandaag is er dus weer hard gewerkt. We hebben een van de vijf zwarte hand tegels in de muur gemetseld van het huis van Angela, en haar baby Macy, een dot van meisje. Officieel onthuld met een ontroerende speech van Jos. Paul is net binnengekomen met de url stick. ik ga proberen de fotos nog een keer te mailen of op de blog te zetten. S'avonds wil de stroom nog wel eens uitvallen dus nu maar weer even met de foto's in de weer. Morgen meer. Gepost door: arno op 04-09-2007 om 20:08 |
| 03-09-2007 - werkdag 1 voor verslag van de dag, zie berichten (wachtwoord vergeten weet je wel). prachtige fotos bijgesloten met dank aan paul vreeker. /Users/paulvreeker/Desktop/Zambia01.jpg/Users/paulvreeker/Desktop/Zambia02.jpg /Users/paulvreeker/Desktop/Zambia03.jpg /Users/paulvreeker/Desktop/Zambia04.jpg /Users/paulvreeker/Desktop/Zambia05.jpg /Users/paulvreeker/Desktop/Zambia06.jpg Gepost door: arno op 03-09-2007 om 20:44 |
| 01-09-2007 - zaterdag 1 september, 9.49 Vertrek vandaag om 8 uur van schiphol richting nairobi. drie uur overstap daar. dan door naar lusaka, vervolgens in de bus naar tinyende pomordzi, ons goede doel. Pillen geslikt, injecties gehaald, straks tassie pakken, toch wel weer spannend. Ik heb er zin an! Gepost door: arno op 01-09-2007 om 09:51 |